Impressie luistertocht

Liefde is... luisteren! Op zaterderdagnacht (Paasnacht) volgden we een luistertocht. Maarten doet verslag van deze moderne pelgrimage door Amsterdam.

5 minuten

Maarten Vogelaar

We waren zaterdagnacht precies met twaalf mensen, zo zei iemand uit de groep. Iedereen nerveus, wat zou ons te wachten staan deze paasnacht? Het was in ieder geval mooie symboliek. Ook Jezus Christus had een groep van twaalf leerlingen, iets wat je bijvoorbeeld afgebeeld ziet in het bekende Laatste Avondmaal van Michelangelo. En die twaalf lieten hem uitgerekend op het moment suprême in de steek, vluchtten als angsthazen weg en ontkenden iets met de gevangene te maken te hebben. Dus we waren gewaarschuwd…

Na een korte introductie ‘een moderne pelgrimage waarin we zwijgend langs allerlei lijdensverhalen lopen’, startte de korte film Dos Santos. Een aangrijpend portret van twee broers, de één neemt de straf over van de aan lager wal geraakte tweelingbroer. Maar is het voor allebei wel mogelijk om gelukkig te zijn met deze ‘ruil’? Terwijl we hierover nadenken, laadden we een steen in onze tas en vertrekken bij Lab111. We zetten koers richting de Keizersgrachtkerk. Onderweg horen we het aangrijpende verhaal van een babylijkje aan de Sloterplas. Na afloop van zo’n lijdensverhaal zingen we samen ‘Ubi caritas en amor, Deus ibi est’, ‘waar barmhartigheid en liefde is, daar is God’.

Onderweg passeren we het stampvolle Leidseplein en de Wallen. Als je bewust stil bent, komt alles keihard binnen. Het is moeilijk om je te verplaatsen in het lijden van anderen, omdat je volledig in beslag wordt genomen door de intensiteit van mensen. Overal drukke (bezopen) mensen, loensende mannen op de wallen, een eenzame vrouw achter de ramen. Waar is hier de rust en aandacht? Hoe lukte het Jezus om temidden van die kolkende menigten überhaupt aan anderen te denken, ja zelfs voor ze te bidden omdat ze niet zouden weten wat ze doen? Het lukt mij in ieder geval niet… Gelukkig komen we niet veel later aan in de Hoftuin, een plek waar de kunstenaar Bierman de kruiswandeling van Jezus heeft verbeeld met olievaten en vangrails. Daar is gelukkig een moment van rust en mag je de eerste indrukken delen met anderen uit de groep van 12.

De beveiliger bij Paradiso begrijpt duidelijk niet waarom we langs de dranghekken willen om naar de muur te kijken: ‘Oh, is daar iets te zien? Waarom doen jullie dit eigenlijk?’. De stenen zijn wel verdwenen, dus zonder extra kilo’s duiken we iets voor enen het Vondelpark in. Onder de brug zingen twee daklozen de sterren van de hemel over Californië. Ik zie een verfomfaaid hoopje van twee mensen in de bosjes liggen en realiseer me dat ik zometeen lekker naar m’n eigen bed mag. We stoppen nog onder een roze bloesemboom, ‘we kunnen ons in deze luistertocht laten raken, omdat het over een paar uur Pasen is’. Als we aankomen bij Lab111 is er iets veranderd aan mij. Vol van indrukken breng ik mijn stenen naar voren, terwijl Bachs ‘Erbarme dich’ deze pelgrimage afsluit. Er is meer lijden maar ook meer liefde dan ik bevatten kan.